7 april 2014

Hoe betrekkelijk het leven is, blijkt plotseling maar weer als je 's ochtends de kinderen naar het kinderdagverblijf toebrengt en hoort dat een kindje van nog geen twee jaar oud is overleden. Lief klein meisje, dat de wereld toelachte, maar zo ziek werd. Ik zie haar nog liggen in de wagen, weinig fysiek nog kunnen, slangetje in de neus en dan toch een lach. En moederlief, die zeer regelmatig verslag uit kwam brengen over het reilen en zeilen, de ups en downs. Met het besef dat een klein meisje niet zo hoort te lijden, dat het niet langer kan gaan zo. Nu niet meer. Lief klein meisje, dat nu beter af is, maar zoveel verdrietige mensen achterlaat. Het hoort niet zo te gaan. De realiteit is hard. Je kijkt er anders door naar het leven. En neemt jezelf voor wat vaker bij dingen stil te staan. Een voornemen, waarvan je beseft dat de waan van de dag het met de tijd weer zal overnemen.

 

Saskia